In Linschoten werd begin 20ste eeuw een brandweerpost opgericht, voortgekomen uit een hechte groep dorpsgenoten die zich vrijwillig wilde inzetten voor de veiligheid van het dorp. Deze oprichters legden met beperkte middelen, maar met grote toewijding, de basis voor een georganiseerde brandweer in Linschoten. Cornelis Kruithof behoorde tot de vroege generatie brandweermannen in Linschoten en vervulde al snel een leidende rol, eerst als waarnemend commandant, later als commandant.
Naast zijn werk op de houtzagerij, de zorg voor zijn gezin en zijn inzet voor het koor en toneel, stond hij dag en nacht paraat voor de brandweer. Zodra Cornelis werd opgeroepen, stond zijn gezin klaar om hem zo snel mogelijk op pad te helpen. Zijn pak, helm en laarzen stonden altijd op een vaste plek in de gang bij, bij de trap, zodat hij direct kon vertrekken. Vervolgens sprong hij op zijn fiets en reed snel naar de brandweer kazerne.
Zijn inzet en verantwoordelijkheidsgevoel waren kenmerkend voor de pioniers die de brandweer in Linschoten hebben opgebouwd en vormgegeven.
De langdurige en intensieve inzet van Cornelis Kruithof bleef niet onopgemerkt. In de loop der jaren werd binnen de brandweer stilgestaan bij zijn dienstjaren en zijn rol binnen het korps, onder meer tijdens jubilea en officiële momenten. Hij werd geëerd voor zijn toewijding door het ontvangen van zowel de zilveren als de gouden medaille voor brandweerdienst, waarmee het respect en de erkenning voor zijn inzet binnen de brandweer en de gemeenschap van Linschoten duidelijk werden onderstreept.
De blauwe band bij de medaille verwijst naar 30 jaar trouwe brandweerdienst.
Als brandweerman was Cornelis natuurlijk extra alert als het om vuur ging. Toch gebeurde er eens een klein ongelukje met kerst: hij ging per ongeluk op een brandende kaars zitten, waardoor er een brandgaatje in zijn nieuwe pak ontstond. Het voorval zorgde voor veel gelach, maar herinnerde er ook aan dat zelfs de meest oplettende brandweermannen soms pech kunnen hebben.
Cornelis oom, Lodewijk Bastiaan Kruithof, was timmerman/ meubelmaker en mogelijk zijn inspiratie om zich ook bij de vrijwillige brandweer aan te sluiten. Lodewijk vervulde zelf de functie van commandant, wat Cornelis motiveerde om hem daarin te volgen. Beide werkten met hout, een materiaal dat vuurgevoelig is, wat hun betrokkenheid bij de brandweer des te logischer maakte.