.

Het einde en een nieuw begin!

26/12/2003

.

Zo tegen het einde van het jaar is het tijd om terug te kijken op wat er dit jaar allemaal gebeurt is. Een jaar waar we niet stil hebben gezeten, al zal dat voor een aantal van de lezers wel zo hebben geleken. Van mei tot en met oktober is de website geheel niet bijgewerkt. Door leuke persoonlijke omstandigheden zaten we een halfjaar niet achter de Mac, maar in een oude Volkswagen T2 in Oost Europa. Gelukkig bleek er een trouw publiek te zijn dat toch dagelijks de moeite nam om te kijken of er Van der Lee nieuws was.

Uiteindelijk heeft dit jaar een record aantal bezoekers weten te trekken, vier maal zoveel dan in in 2002. De Leekrant nog nooit zo vol gestaan met nieuws en het fotoarchief is een van de meest bekeken pagina geworden. Het begon met een handvol foto's, nu een jaar later zijn het er ruim honderd en twintig die bijna allemaal onderling in verband zijn gebracht. Het Iconografisch Bureau in Den Haag heeft mede door het professioneel in kaart brengen van de portretten het fotoarchief (in de vorm van een verwijzing naar deze site) in hun bestand opgenomen.

Helaas zijn we er niet in geslaagd om de in 2002 gestarten speurtocht naar de ouders van John van der Lee succesvol af te sluiten. Het aantal reacties was hoog, maar zonder inhoudelijk tips. Dus wie hem nog kan helpen vragen we om hem alsnog te informeren.

.

Pieter Storms hard in actie.

18/12/2003

.

Pieter Storms, bekend van het SBS6-programma Breekijzer, stond met een filmcamera in het Veghelse stadhuis. Uiteraard zonder vooraankondiging wilde hij de wethouder spreken die verantwoordelijk is voor de uitvoering van de Wet Voorzieningen Gehandicapten (WVG). Volgens medewerkers van de gemeente Veghel gedroeg de televisiemaker zich ‘redelijk correct’.

Storms die, zoals hij zelf zegt, opkomt voor mensen die onrecht is aangedaan, was in Veghel om de aanpassing van de woning van de verlamde Leon van der Lee voor elkaar te krijgen. De Veghelaar raakte na een motorongeluk op 26 augustus 2000 zwaar gehandicapt. Aanpassing van zijn woning was noodzakelijk. Wat de familie Van der Lee in twintig maanden na herhaaldelijke verzoeken niet voor elkaar kreeg deed Pieter Storms in een paar uur.

Na ook een bezoek te hebben gebracht aan Woonbelang Veghel, die eigenaar is van de woning, had Storms al een mondelinge toezegging op zak. Volgens een productiemedewerker van The Storms Factory heeft Woonbelang Veghel toegezegd voor de bouwvakvakantie de noodzakelijk aanpassingen in de woning te hebben uitgevoerd. Wanneer het item op SBS6 wordt uitgezonden is nog niet bekend.

Leon van der Lee werd geboren op 25 september en is gek motorcross. In het weekend is hij dan ook vaak langs de crossbaan te vinden.

Bron:www.kliknieuws.nl


.

Van der Lee sportief in actie.

10/12/2003

.

Monique van der Lee (links boven), misschien wel de bekendste sportive vrouwelijke Nederlander die de naam Van der Lee draagt. Een judoka in hard en nieren die veel moeilijke tijden heeft gekend. In 1984 deed ze als vertegenwoordiger van Nederland mee met het Wereld Kampioenschappen. Een goed jaar, want ze wist een prachtige gouden medaille binnen te slepen. Ruim tien jaar later bleek Monique haar naam eer aan te doen. In 1995 behaalde ze namelijk op de Wereld Kampioneschappen de eerste plaats en dus wederom een gouden medaille. Dit was tevens ook haar laatste gouden plak voor de Nederlandse judoka.

Naast Monique van der Lee zijn er nog een paar Van der Lee's die aardig mee konden komen in de topsport. Zo zien we Freek van der Lee op een foto (link onder, rechts staand) als voetballer voor de Rotterdams club Sparta (1958-1959). Sparta werd mede door de inzet van de 23 jarige rechtsachter in 1959 landskampioen! Hoewel zijn bijdrage in het doelsaldo erg laag was. Ondanks dat Freek op hoog niveau voetbal speelde, was dit niet voldoende om van de leven. In het dagelijkse leven was hij "warehuisemploye" van beroep. Een foto van Freek is ook opgenomen in het Van der Lee fotoarchief.


.

De politiek van Nederland.

01/12/2003

.

De rol die de politiek een paar eeuwen terug speelde is niet meer te vergelijken met de rol die de politiek vandaag de dag heeft. Of lijkt dat maar zo en is het een masker dat -al dan niet bewust- voorgehouden word? Is er spraken van vriendjes politiek. Om hier een antwoord op te geven moet je politicoloog zijn, van een 'eenvoudige' medemens neemt men een antwoord niet voor lief. Kortom, we laten deze discussie over aan de mensen die er iets van afweten. Dus zetten we enkel een paar feiten op een rij en mag u er zelf iets van denken.

Een aantal generaties Van der Lee's waren actief in het politiekebestuur o.a. als burgenmeester of schepen in van de diverse dorpen in het Westland. Schout en Schepen is onderdeel van een vorm van politiek die we vandaag de dag niet meer kennen. België kent de bestuursfunctie schepen vandaag de dag nog wel, maar in Nederland is deze tijden terug helaas afgeschaft. Daarnaast is het bijna ondenkbaar dat je als zoon (of dochter) de taak van je vader (of moeder) zonder probleem kon overnemen om vervolgens met je broer, oom en zwager aan tafel het recht te spreken. Waarschijnlijk wist je vroeger al jong dat je de functie op je moest nemen. Want in De Lier was dit een normale zaak geworden.

Zo leren de archieven ons dat Maarten Willems (van der Lee) gezworenen (ook wel schepen genoemd) was in De Lier (1585). Zijn zoon, Willem Maertens en zijn kleinzoon Dirk Willems en achterkleinzoon Simon Dirks werden allemaal schepen in de regio Westland en haden verschillende kerkelijke en/of bestuurlijke functies. Wat opviel is dat een aantal namen in bestuurder van De Lier een familierelatie hadden. Maarten Willems, schepen, Cornelis Willems schepen (en broer van Maarten Willems), Jan Huygens schepen, (man van Neeltgen Jansdr, later vrouw van Cornelis Willems, broer van Maarten Willems) Pieter Engels, schepen (broer van Lenaert Engels), Cornelis Pouwels, schepen (man van Annetgen Engels), Lenaert Philips baljuw (vader van Maertje Cleasdr, vrouw van Simon Dirks van der Lee). Het lijkt er sterk op dat dit een klein gesloten elite clubje was waar prive belangen niet onbelangrijk waren.

Vandaag de dag zijn er ook een aantal Van der Lee's politiek aktief. De een is een oude rot in het vak, de ander een nieuwkomer op politiek vlak. Zo kennen we allemaal de woordvoerder Tom van der Lee voor Groen Links, zijn naamgenoot Tom voor het CDA in het mooie brabant en Jan van der Lee als PVDA fractielid in Oss en zijn naamgenoot Jan voor de SP in Gorinchem als lid werkgroep media. Dan hebben we natuurlijk nog Richard van der Lee die voor de VVD raadslid in Amsterdam Oud-West actief is. Tot slot nog Arie van der Lee, CDA burgemeester in rustige Rijnsburg. Een ding hebben ze t.o.v. Maarten Willems niet gemeen, ze zijn zover ons duidelijk geen (directe) familie van elkaar. En zeker schuiven ze hun positie niet automatish door aan hun volgende genaratie.


.

De Utrechtse Tram Maatschapij.

25/11/2003

.

Pas op 25 januari 1889 werd de Utrechtsche Tram Maatschappij (de U.T.M.) opgericht, die een paardenspoorweg ging aanleggen van het station van de Rijnspoor naar het Maliebaanstation. In februari 1889 vroeg de U.T.M, een gedeelte van het voorplein van het Maliebaanstation te mogen huren, om er een remise, stalling en kantoortje op te laten bouwen. De H.S.M. gaf haar toestemming en in de remise kwam plaats voor 14 tramrijtuigen en in de stalling voor 15 paarden. De Maatschappij had eerst geen eigen paarden, maar zij sloot een contract met W. van der Lee, stalhouder en handelaar in paarden voor 'de levering van trekkracht. W. van der Lee was eerst eigenaar geweest van een stalhouderij op het Ledig Erf, maar in 1883 had hij een nieuwe stal met koetshuis op de Mariaplaats laten bouwen naast de toenmalige Boterhal; de stalhouderij van Van der Lee was in de hele stad, vooral ook bij de studenten, goed bekend.
De H.S.M, en de N.R.S. gaven aan de U.T.M, vergunning de tramrijtuigen te laten aankomen en vertrekken onder de kap aan de noordzijde van het Maliebaanstation en zo dicht mogelijk bij de grote stoep en de glazen overkapping van het station van de Rijnspoor; bij slecht weer was dit voor de trampassagiers een hele uitkomst.
Op 3 juli 1889 werd de Utrechtse paardetram met een feestrit geopend; de burgemeester mr. W.R. Boer sprak zijn vreugde uit over het slagen van deze onderneming, 'waardoor de stad Utrecht in 't bezit is gekomen van een modern vervoermiddel, dat de eene wijk aan de andere ketent, het verkeer in de stad vergemakkelijkt en vooral ten gerieve komt van het vreemdelingenverkeer door de beide spoorwegstations met elkander te verbinden.' Op 5 juli 1889 reden de trams voor het eerst de gehele dag en vervoerden zij reeds 2294 personen. Met trots werd vermeld, dat ondanks deze drukte de dienst toch 'met zeer veel orde verricht werd. Op het eind van 1889 had de U.T.M, reeds 228.388 reizigers vervoerd.

De U.T.M, had nogal eens moeilijkheden met de stalhouder W. v.d. Lee over de levering van trekpaarden en toen het contract met hem was afgelopen, ging de U.T.M, op l mei 1894 de trekkracht in eigen beheer uitvoeren. Personeel in dienst van Van der Lee werd overgenomen en er werd nog nieuw personeel voor een eigen hoefsmederij, die nu nodig werd, in dienst genomen. Men kon met de U.T.M, van het Centraal Station naar de Halte Biltstraat rijden, maar de tram maakte wel een hele omweg via Mariaplaats en Domplein; toen echter de Stichtsche Tramway Maatschappij, die haar paardetrams van het Stationsplein te Utrecht over de Catharijnebrug door de Viestraat, de Potterstraat, de Voorstraat en de Biltstraat naar Zeist liet rijden, op l januari 1901 werd overgenomen door de Nederlandsche Buurtspoorweg Maatschappij, mocht de U.T.M, haar trams over de rails van de Zeister paardetram rechtstreeks van het Centraal Station naar de halte Biltstraat laten rijden. De U.T.M, kocht nu terrein op aan het eind van de Willem Barentszstraat, om hier een paardenstal voor 46 paarden, een remise voor de tramwagens en een smederij te laten bouwen. De gemeenteraad keurde op 22 maart 1901goed, dat de U.T.M, in verband hiermee haar lijn van de Biltstraat door de F.C. Dondersstraat zou doortrekken tot aan het Nederlandse Gasthuis voor Ooglijders. De U.T.M, kocht bovendien acht rijtuigen, die aan de Stichtsche Tramway Maatschappij toebehoord hadden, om daarmee haar stadsdienst van het Centraal Station tot aan de Willem Barentszstraat (bij de halte Biltstraat) te onderhouden; deze stadslijn werd op 9 december 1901 geopend.

Willem van der Lee wist het uiteindelijk zijn werkzaamheden niet vol te houden. In de krant van 23 augustus 1907 werd er een faillissement aanvraag ingediend voor W. van der Lee jr, rijtuigbestuurder in Utrecht, woonachtig in Amsterdam, echter is deze aanvraag door verzet vernietigd. Willem van der Lee werd geboren 23-2-1841 in Langbroek, en was gehuwd met Cornelia Legemaat. Ze was geboren op 8-9-1836 Driebergen.

Bron:“Utrecht bij gaslicht” blz 111 en 114. Aanvullingen en bewerkingen door Peter van der Lee en Cron van der Lee.


.

Mijn baas zorgt altijd heel goed voor zijn jubilarissen.

21/11/2003

.

Kees van der Lee is geboren in Vlijmen maar woont vanaf 1967 in Haarsteeg, waar hij zijn bruid Rika Beekmans vond. Hij wordt volgende maand 64 en kan dus volgend jaar zijn pensioen tegemoet zien. Op 14 december is het 50 jaar geleden dat hij bij de conterforenfabriek Ovito in Vlijmen in dienst trad. Behalve conterforen voor de schoenindustrie worden daar tegenwoordig ook plastic bloempotten vervaardigd. "Wat ik in dat bedrijf doe? Stansen, schiften, schuren en vormen. Ik ben de enige die nog conterforen maakt. Verder zijn er twee vrouwelijke collega's voor halve dagen, zeven mannen voor de productie van de bloempotten en één monteur. Ja , ik werk er nog steeds met liefde en plezier. Ik heb er altijd goeie aard gehad en ik heb nooit zin gehad ergens anders te gaan werken. Dat geldt ook voor de meeste collega's. Wij hebben heel wat 12,5-, 25- en 40-jarige jubilea gevierd. Maar volgend jaar moet ik ermee stoppen, want dan word ik 65". Komt er dan een opvolger of ben je de laatste der Mohikanen? "Zoiets ja. Er komt geen nieuwe voor mij in de plaats. Trouwens, mijn baas gaat er waarschijnlijk ook mee stoppen. Volgend jaar wordt hij 60 en zijn bedrijf bestaat dan 75 jaar." Betekent dit dat het bedrijf daarna ophoudt te bestaan? "Nee, het wordt waarschijnlijk overgenomen en draait gewoon door." Lees verder.

Geschreven door André van der Heijden.


.

Avonturen van een opzichter.

21/11/2003

.

"Kent u Cor van der Lee?" De gevraagde man langs de kant van de weg kijkt me onderzoekend aan. "Ja, dat ben ik." Zijn beroep, opzichter van het grote landgoed van de jonkers Schimmelpenninck, is nu zijn hobby geworden. Het 40-jaar getrouwde echtpaar Van der Lee vertelt in de tuin naast het voor onbekenden moeilijk te vinden huis uit 1913 over het mooie verleden. Cor (67) blijkt een natuurkenner bij uitstek te zijn. Lees verder

Geschreven door Peter den Dikke.


.

Van "Familee" tot "Ballroom Blitz"

18/11/2003 update 24/11/2003

.

Dat Loet van der Lee al een aantal jaren zich naar de top blaast wisten we al. Je kunt geen trompet zien zonder er een Loet aan vast te denken.
Maar er zijn meer Van der Lee's die in het verleden van zich hebben laten horen. Een enkeling lukt het om daadwerkelijk het grote public te bereiken met een soort van hit. Zo ook de Van der Lee's, die zich heel creatief "Familee" noemde. De drie broers en drie zussen; Jos, Hans, Art, Marianne, Jack en Marijke brachten op 11 maart 1981 twee liederen ten gehoor brachten tijdens het nationaal Songfestival TV (presentatie Fred Oster). "Sim sa la bim" en "Festival" Als "Familee" behalden ze hiermee de achtste en de negende postie wisten te bereiken. Eerder wisten ze een hit te score met "The Buddy Holly Story".
De groep "Familee" waren allemaal kinderen van Hendrik Wilhelm van der Lee, die zelf ook zeer veel talent had. Hij was een van de vroegere Three Jacquets en zeer bekent geworden met het nummer "We hebben een ongeluk gehad met het autootje". Ondanks de hit die de "Familee" eerder scorde stopte ze er mee, al gingen Jack en Marijke van der Lee samen met Eline Ravesloot verder in de band "Ballroom Blitz". In 1989 deden ze in de nieuwe formatie mee aan het Nationaal Songfestival met het nummer "Samen zijn". Met 108 punten was het goed voor een gedeelde derde plaats.


.

Het verhaal achter nummer 31697.

17/11/2003

.

Op 10 februari 1943 overleed Jakoba van der Lee in het grootste duitse concentratiekamp in Auschwitz, gelegen in Polen. Ze overleed daar op 52 jarige leeftijd door de zware omstandigheden in dit kamp. Voor ze in een treinwagons naar Auschwitz werd gebracht was ze van beroep onderwijzer "Oosterse talen". Ze werd gearresteerd omdat ze volgens de SS actief was in het verzet tegen de Duitse bezetters. Mogelijk was ze verdacht omdat ze de Oosterse talen sprak, maar zeker is dit niet. Het archief van de Duitsers / SS laat dit detail verder ook onbesproken. Onduidelijk is ook haar achtergrond. Was ze gehuwd, had ze kinderen? Een mogelijk antwoord vinden we in een krantenbericht van 6 april 1943. Hierin lezen we dat Jacoba van der Lee familie had in Hilversum. Echter geeft het krantenbericht geen enkel zekerheid of we het hier over een en de zelfde persoon, nummer 31697 hebben.


.

Een Aarlanderveense dorpselite; de familie Van der Lee.

10/11/2003

.

Dorpstraat 8

In een beschouwing over het Rijnland gedurende Franse bezetting, werden niet alle ambachtsbeheerders door het nieuwe bewind afgezet. Een van die personen was de Aarlanderveender Cornelis van der Lee. Hij overleefde de revolutie en de restauratie "Als een rots temidden der woelige baren" bleef hij op zijn post. Blijkbaar was hij het vertrouwen van het volk waardig.
Oorspronkelijk stamde dzee familie Van der Lee uit Oudewater waar zij tot de notabelen van dat stadje behoorden en het vak van touwslager beoefenden. De eerste Van der Lee die zich in Aarlanderveen vestigde was Cornelis, die in 1726 in Oudewater geboren was. Hij zal omstreeks 1755 naar Aarlanderveen verhuisd zijn, waar in de lijn van familietraditie hij zeer actief geweest zijn in het kerkelijk en maatschappelijk leven. Zo was hij tussen 1762 en 1767 enkele jaren kerkmeester, van 1764 tot 1768 schotzetter (ontvanger van belastingen), van 1773 tot 1775 diaken en tussen 1775 en 1803 regelmatig ouderling. In 1768 werd Cornelis benoemd tot plaatsvervangend secretaris en kort daarop secretaris van Aarlanderveen. In 1807 overlijdt hij. Zijn eerste huwelijk bleef kinderloos en in zijn tweede huwelijk werden zeven kinderen geboren waarvan er vijf zeer jong en één zoon op 25 jarige leeftijd overleed.
De in 1763 geboren zoon, Cornelis volgde zijn vader op als secretaris van Aarlanderveen (in 1789 was hij plaatsvervangend secretaris). Tevens vestigde Cornelis junior zich als notaris in Aarlanderveen. Cornelis junior trouwde met Lucretia Wilhelmine Everaars, dochter van de plaatselijke predikant Henricus Everaars en uit dit huwelijk werden drie kinderen geboren. Twee dochters, Hendrica Catherina, die met de de Aarlanderveense "genees-, heel- en verloskundige" Petrus Johannes Heins huwde, en Geertruida die ongehuwd bleef en in 1885 op 84-jarige leeftijd overleed. Na haar overlijden liet zij een groot aantal legaten na aan liefdadige instellingen.
Het derde kind, een zoon, ook Cornelis genaamd, volgde zijn vader op als notaris toen deze in 1825 overleed. Ook hij was actief in het kerkelijk leven. Van 1834 tot 1842 was hij ouderling. Hij overleed in 1872 in zijn woning, thans Dorpstraat 59. Cornelis trouwde trouwde twee maal en van zijn twee huwelijken had hij achttien kinderen, waarvan er acht jong zijn overleden en twee zoons er van groot belang geweest zijn voor de Aarlanderveense gemeenschap. De jongste zoon, Jan Willem, werd benoemd tot burgemeester van Aarlanderveen. Hij bleef dit tot zijn eervol ontslag kort voor zijn overlijden in 1915. Hij bewoonde het huis in de Raadhuisstraat.
De op een na de oudste zoon, Joannes Abraham, volgde zijn vader op in 1855 op als notaris. Op kerkelijk gebied was hij vele jaren verdienstelijk als president-kerkvoogd. Met de kinderen van Joannes Abraham Van der Lee komen we in de tijd terecht die voor enkele oude Aarlanderveenders nog in herinnering voorleeft.
Allereerst de zoon Cornelis die zich met de titel "Mr." mocht tooien. Hij volgde zijn vader op als notaris welk ambt hij tot 1929 vervulde, was jarenlang president-kerkvoogd, bestuurslid van verschillende polders en lid van de Aarlanderveense gemeenteraad. Cornelis overleed in 1939.
Meer tot de verbeelding spraken de ongehuwde zusters van Cornelis en zijn twee jongste broers. Rond de eeuwwisseling bewoonde de weduwe van J.A. Van der Lee (Theodora Zeeman) met vijf ongehuwde dochters het woonhuis, staande aan de Dorpsstraat 59. Na het overlijden van zus Pieternella in 1912 en de moeder in 1916 bleven vier zussen over die de geschiedenis in gingen als "de dames Van der Lee". De zusters verhuisden naar het woonhuis op de plaats van Dorpsstraat 8 (zie foto links). Achter deze woning lieten zij een nieuw, het thans nog bestaande huis bouwen. De drie zussen overleden hier. Op 23 Januari 1935 eerst Elisabeth Susanna Petronella, dan twee maanden later Maria Cornelia en op 24 April 1937 en Johanna op 26 April 1936. Suzanna Cornelia Antoinette verhuisde in 1938 naar Laren waar ze op 6 November 1954, bijna 95 jaar oud, overleed. Over zijn twee jongere broer, Dr Hendrik Cornelis van der Lee en Anton van der Lee schreven we al eerder.
Nog veel groter dan de bestuurlijke invloed van de familie was de zakelijke en persoonlijke invloed. De functie van notaris bracht een vertrouwensrelatie met vele dorpsgenoten met zich mee. Tevens bezat de familie in Aarlanderveen huizen en boerderijen, verstrekte leningen aan Aarlanderveense ondernemers en particulieren en dan hebben we het nog niet eens over de vele schenkingen en legaten waarvan vele Aarlanderveense instellingen hebben geprofiteerd. Hoewel de familie tot in de vijftiger jaren van deze eeuw nog bezittingen in Aarlanderveen had, kwam eigenlijk al voor de oorlog een einde aan de band tussen de familie Van der Lee met Aarlanderveen. Slechts drie grote zerken op de algemene begraafplaats herinneren ons nog aan deze dorpselite.

Bron : "Omzien naar Aarlanderveen" door P.C.Beuder en A.J.J. van 't Riet. Bewerkt door C.R. van der Lee.


.

Het trieste verhaal van een scheiding.

09/11/2003

.

Na de inname van Maastricht in 1794, werd door de Franse bezetters de mogelijkheid geboden akten van geboorte, huwelijk, echtscheiding en overlijden op te maken "à l'instar de ce qui se pratique en France": 'zoals in Frankrijk gebruikelijk', namelijk sinds de wet op de Burgerlijke Stand van 20 september 1792. De Burgerlijke Stand was toen echter nog niet verplicht. Zij stond open voor Franse staatsburgers die akten wensten te passeren zoals in Frankrijk gebruikelijk, maar ook voor locale bevolking zelf. De regeling voor echtscheiding was, conform het enthousiasme van de eerste Franse revolutiejaren, uiterst liberaal. Echtscheiding was mogelijk door wederzijdse instemming, of simpelweg op grond van de bewering van onverenigbaarheid van karakter door één der echtgenoten en werd uitgesproken door de ambtenaar van de Burgerlijke Stand.

Pieter van der Lee en Neeltje van der Waal huwde op 26 november 1879 in Vlaardingen, 25 jaar (1904) later spreekt de rechtbank in 's-Gravehage de echtscheiding uit. Een echtscheiding met een achtergrond die deels onduidelijk zal blijven. Ondanks dat het al ruim 110 jaar mogelijk was te scheiden kwam dit toch zelden voor. Zeker na een periode van 25 jaar was het zeer ongebruikelijk te scheiden.

Het verhaal begint 10 november 1888 in Vlaardingen. Neeltje van der Waal verlaat de woning "kwaadwillig". Echter na die tijd is er van Pieter van der Lee niks meer vernomen. Op 6 maart 1903, is de verblijfplaats van Pieter van der Lee nog steeds niet bekent. Neeltje weet niet waar hij verblijft en wil van haar man scheiden. Via een oproep (dagvaarding) in een regionale krant (Nieuwe Rotterdamse Courant) en een aanplakking van een afschrift aan de hoofddeur van de gehoorzaal van het arrondissementen rechtbank te Rotterdam probeert men met Pieter in contact te komen. Na een tweetal oproepen laat Pieter niks van zich horen. De rechter beslist uiteindelijk op 17 januari 1904 dat het huwelijk van Pieter van der Lee en Neeltje van der Waal ontbonden is. Deze uitspraak zou uiteindelijk tot 3 maal toe in de krant verschijnen.


.

Man (58) gedood.

06/11/2003

.

28 augustus 1964, Te Maasdijk is woensdagavond omstreeks 8:30 uur de 58-jarige G. van der Lee, toen hij de drukke weg tussen Hoek van Holland en Maassluis overstak, door een motor gegrepen en daarbij zo erntig gewond dat de dood vrijwel onmiddelijk intrad.
Het slachtoffer was met een collegatuinder een daagje per luxe auto naar diverse bedrijven in Zeeland geweest en stapte vlakbij zijn woning uit de auto van zijn vriend. Zonder op het verkeer te letten, stak hij de uiterst drukke weg over.
De bestuurder van het moterrijwiel, de 18 jarige D. van Z uit Vlaardingen werd in ernstig toestand, met onder andere een schedelfractuur, naar een ziekenhuis vervoerd. De duorijder, de 16-jarige W.G., liep, doordat hij in de grasberm terecht kwam, slechts lichte verwondingen op. Zo werd er op 28 augustus 1964 verslag gedaan van het ongeval waarbij G. van der Lee om het leven kwam.


.

Goede tijden & Slechte tijden.

01/11/2003

.

Als ondernemer is het soms wel hard werken om het hoofd boven water te houden. Zowel interne factoren als externe factoren bepalen het succes van de onderneming. Een aantal voorbeelden van een succesvolle onderneming zijn wel de touwfabriek "Van der Lee" in Oudewater, het transport bedrijf Van der Lee in Delft of zoals we in de Quote lezen de familie Van der Lee, eigenaar van de Nederlandse Veiligheid Dienst (Quote 1 november 1996. Pag 82 - 97).

Het ging niet altijd even goed met de diverse Van der Lee ondernemingen. Naast de bovengenoemde succesvolle ondernemingen waren er faillissementen. Zo was er de Firma N. Berton & F. van der Lee, gespecialiseerd in het handelen van oa. hoeden en petten. Ze werkte uit Amsterdam samen en hadden contacten tot in de mode stad Parijs. Echter liepen de zaken in 1846 niet zoals verwacht en draaide het op 7 juli uit op een faillissement van deze firma. Een ander voorbeeld is de uitspraak van het arrondissementen-rechtbank te Haarlem die op 12 november 1870 het faillissement van Gijsbert van der Lee uitsprak. Gijsbert van der Lee was gepatenteerd timmerman, metselaar, aannemer en koopman.

Hendrik Johannes van der Lee verging het helaas niet beter. Hij woonde in de hofstede "De waterhond" in Watergraafsmeer en was 'koopman in vee'. Op 24 maart 1890 werd het faillissement van zijn bedrijf uitgesproken. In het begin van de twintigste-eeuw breken er moeilijke tijden aan. Zo werd er op 23 augustus 1907 een faillissement aanvraag ingediend voor W. van der Lee jr, rijtuigbestuurder in Utrecht, woonachtig in Amsterdam, echter is deze aanvraag door verzet vernietigd. Een enkeling doet een nieuwe poging en maakt een doorstart. Zo gaat P. van der Lee, schipper / koopman, uit Maassluis op 1 augustus 1906 failliet. Naar alle waarschijnlijkheid doet hij een tweede poging als beurtschipper, echter op 31 juli 1912 gaat hij wederom failliet.

Dit zijn enkele korte beschrijvingen van de talloze ondernemingen die een poging hebben gedaan een bedrijf op te bouwen. Enkele van deze ondernemingen hebben misschien een dubbele agenda gehad, maar de meeste hebben hard gewerkt om met hun bedrijf voor een bron van inkomsten te zorgen. Inkomsten om hun gezin te voorzien van de dagelijkse benodigdheden. Helaas zijn ze met hun eigen bedrijf er niet in geslaagd om de inspanningen en energie te verzilveren.


.

Meer dan 60 jaar getrouwd.

29/10/2003

.

Zo vaak hoor je dat niet meer, dat een man en een vrouw het huwelijk aangingen en dat ze 50 jaar bij elkaar bleven. Trouwen deed men al generaties lang rond de leeftijd van 20 jaar. Vroeger iets eerder, tegenwoordig iets later. Een groot verschil is echter wel dat de maximale leeftijd van zowel de man als de vrouw een stuk hoger ligt. Vandaag de dag scheiden er meer mensen dan vroeger, immers is dat recht nog niet zo oud, en nog veel minderlang algemeen maatschappelijk geaccepteerd. Vandaar dat het de aandacht waard is om even bij een aantal lang en vruchtbaar huwelijk stil te staan.

Harman van der Lee en Jannetje Korver huwde op 3 april 1879. Op 3 april 1929 vierde ze in Baambrugge hun 50 jarige echtvereening samen met hun kinderen en kleinkinderen. Echt feest werd het pas 10 jaar later (1939) toen ze 60 jaar 'door den band des huwelijks werden verbonden" waren. De advertentie zoals die in 1939 in de krant verscheen staat hier links deels afgebeeld. Jannetje Korver overleed op 4 januari 1940 in Abcoude/Baambrugge. Harmen overleed op 2 mei 1941.


.

Een helpende hand.

26/10/2003

.

Een ieder wil graag dagelijks van het leven kunnen genieten. Niet een ieder heeft de mogelijkheid om zo te leven. Zo was er in 1831 Huibert van der Lee. Hij was beperkt in zijn doen en laten door een verlamming. Genieten van het leven was voor hem ongetwijfeld een moeilijk opgaven. Zijn vader liet het er echter niet bij zitten en gebruikte zijn geneeskundige kennis hem van deze verlamming te genezen. Zijn vader was magnetiseur en hielp met zijn gave niet alleen zijn zoon, maar vele andere mensen om gezond(er) door het leven te gaan.

Soms loopt het ook een beetje uit de hand. Werd je tot in de negentiende eeuw nog op de brandstapel gezet wegens hekserij of tovenarij. Zo meende M.W. Baille te 's-Gravenhage nog dat hij in 1844 een wonder had meegemaakt. Hij zou na een behandeling van een magnetiseur helderziend (Clairvoyante) zijn geworden. Het krantenbericht word tweedagen later tegengesproken door de zoon van ?Wessel? van der Lee, T.J. van der Lee. Waarschijnlijk wil hij zijn kwetsbare werk beschermen en duidelijk stellen dat hij enkel gebruik maakt van de erkende geneesmethode dierlijk Magnetismus en met nadruk gaf hij aan dit enkel te doen op doorverwijzing van de geneesheer.

Zo is ook Martin van der Lee vandaag de dag actief als magnetiseur. Ook hij tracht, net als T.J. van der Lee alle voorzichtigheid bij het beloven van wonderen. Op zijn website legt hij nuchter, maar duidelijk uit wat hij onder magnetiseren verstaat. "Magnetiseren is iemand voorzien van energie die niet geneest maar wel de genezing versterkt of het op gang zet. Het kan de pijn verminderen en in enkele gevallen de pijn verwijderen. Dit wil niet zeggen dat de oorzaak verdwenen is. Vele klachten/pijnen hebben een psychische oorzaak. Door de pijn verdraagzaam te maken of weg te halen krijgt men meer rust en energie om de oorzaak aan te pakken." aldus Martin van der Lee.


.

De bloemetjes buiten zetten.

24/10/2003

.

Een terugblik op de historie van het bedrijf, dat ontstond in 1954... Een bedrijf dat Jan van der Lee startte te Avenhorn met een oude schop, schraper, wat oude kisten, een vaarschuit en 70 RR teeltvergunning voor bloembollen. Als een zekere tegemoetkoming na een 3-jarig verblijf in Indonesië. Hij verbouwde toen o.a. aardappelen, kool, sjalotten, uien, wortelen, bieten, slabonen, augurken, gladiolen, ranonkels, met ergens in een klein hoekje tulpen als 'dessert'. Na een 3-tal jaren is het bedrijf verhuisd naar De Goorn. Het was nog de tijd van kloeten in de vaarschuit en roeien met een klein bootje en wat later kwam al gauw de motorschuit. Mmen zocht in die jaren 1967/68 naar alternatieven voor een redelijk inkomen. Zo werd er begonnen met tulpen in de bloei te trekken bij kunstlicht. De verkaveling in de Ursemmerpolder (1972/73) bracht het bedrijf tot een heel andere bedrijfsvoering, met daarbij wat landuitbreiding en verplaatsing; een trekker in plaats van motorschuit.
In 1985 volgde wederom een bedrijfsverplaatsing nu naar De Leet. Daar gingen ze zich specialiseren in de tulpenteelt en de tulpenbroeierij. Inmiddels is het mogelijk de tulpen zo te prepareren dat je het hele jaar door tulpen kon broeien. In 1997 is Jan van der Lee als vennoot uitgetreden en sindsdien bestond de firma Jn. v.d. Lee en zn. uit zoon Ed van der Lee en zijn vrouw Jolanda van der Lee.


.

Wat een dagboek je kan vertellen.

22/10/2003

.

Met de oprichting in 1853 van het Genootschap van de H. Familie in de parochie 't Heike begint de kroniek die Joannes van der Lee, aangesteld tot directeur, aanlegde. In de loop van de jaren zestig neemt de frequentie van de berichtgeving af, om vanaf 1 januari 1866 te worden vervangen door ingeplakte krantenberichten, over voornamelijk kerkelijke en godsdienstige aangelegenheden, soms van summiere aantekeningen voorzien. Krantenberichten verzamelde Van der Lee overigens al langer; hij heeft twee volle plakboeken nagelaten. De "Annalen van de H. Familie" lopen door tot eind 1874. Daarnaast legde hij nog een ander dagboek aan, dat de jaren bestrijkt van 1869 tot en met 1890. Het opent met een uitvoerig verslag van de komst en het verblijf op de parochie 't Heike van Johann Bernard Brinkmann, bisschop van Münster (Duitsland), die vluchtte voor de kerkvervolging, de Kulturkampf, van rijkskanselier Otto von Bismarck. Over het wedervaren van deze bisschop-in-ballingschap tijdens diens verblijf in Tilburg en andere plaatsen verscheen in 1928 een publicatie, uitgegeven ten bate van het Missiestudiefonds "Petrus Donders" te Tilburg. Na dit verslag beslaat het dagboek grotendeels de afsplitsing van de parochie Heuvel en de bouw van de nieuwe kerk.
Van der Lee bleek een nauwgezet administrator. Hij hield ook het leden- en overlijdensregister van de H. Familie bij en legde ook een prekenboek aan, waarin per onderwerp stof voor predikaties was opgetekend, helaas zonder nadere aanduiding van de bron. Wellicht putte ook hij uit de in 1833 verschenen driedelige prekenbundel Gemeenzame preken op al de Zondagen van het jaar, samengesteld door de norbertijn Joannes Beugels. Deze prekenbundel, goedgekeurd en opgedragen aan apostolisch vicaris H. den Dubbelden, fungeerde voor vele zielzorgers als een bron van inspiratie.

De kroniek laat zich ook lezen als een soort boekhouding van 'goede' en 'slechte' parochianen. Het betrof hier vooral de leden uit de betere stand, van wie hij het goede voorbeeld verwachtte, maar die voor hem tevens de meest lastig te bewerken groep vormden. Bij stichtende bijeenkomsten tekende hij de namen op van de aanwezige leden uit deze stand, zodat hij precies wist wie verstek hadden laten gaan. Nauwgezet was hij ook in de vermelding van hun giften bij gelegenheid van bijzondere collectes en andere inzamelingsacties. Zij die ongewenst gedrag vertoonden, werden met naam en toenaam vermeld. Later evenwel heeft hij deze namen onleesbaar doorgehaald. Deze boekhoudkundige registratie van 'goeden en slechten' toont aan hoezeer beheersmatige motieven in het devotionaliserings- en moraliseringsoffensief een rol speelden en het succes niet vanzelfsprekend door de gelding van het geestelijk gezag verzekerd was.
Van der Lee hield in zijn kroniek niet alleen de vorderingen bij van het devotionaliserings- of beschavingsoffensief. Hij tekende ook andere gebeurtenissen op, die soms veelzeggend zijn over de leef- en werkomstandigheden in Tilburg.

Deze tekst is geschreven door T. Thelen en is eerder gepubliceerd in het blad "Tilburgse Historische Reeks"


.

Een het Oranje lintje ging naar...

26/04/2003

.

Jaren lang je inzetten voor een goed doel. Je werk met zoveel plezier doen dat het je hobby, je leven is geworden. Jaren ploeteren om iets voor elkaar te krijgen. Juist die zich zo inzetten zonder het doel er zelf beter van te worden verdienen het. Opeens krijg je een onderscheiding van de burgemeester uit je eigen woonplaats. Een groot aantal Van der Lee's overkwam dit door de jaren heen. Zonder twijfel zal de volgende beschrijving niet volledig zijn.

Willem van der Lee werd 29 april 1969 benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Dit voor zijn vakkundigheid in de opbouw van Keukenhof in Lisse. Eerst als tuinarchitect, later als directeur van het inmiddels niet meer weg te denken stukje 'Nederland'. De eerste vrouwelijke Van der Lee die een onderscheiding kreeg in de Orde van Oranje Nassau was de vrijwilligster Helly. S. Hemmes - van der Lee. Ze ontving deze onderscheiding in 1999 voor haar inzet als ambtenaar in Delden kreeg.

Enkele andere die een onderscheiding ontvingen waren o.a. Nicolaas Johannes van der Lee, oud hoofdingenieur vande Waterstaat. Hij werd benoemd tot Ridder in de Orde van den Nederlandse Leeuw. H.C. van der Lee uit Enkhuizen. Hij ontving in 1931 de onderscheiding Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Hij overleed op 17 december 1952 in Uitgeest.
Harmen van der Lee, hij overleed (2 mei 1941 Baambrugge) op 88 jarige leeftijd, Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Hij was 50 jaar bestuurslid en voorzitter van de Chirstelijke Nationale School.
Mr. C. van der Lee, oud-notaris te Aarlanderveen, werd benoemd tot Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Hij overleed op 6 oktober 1939 in Aarlanderveen.
De architect, Anton van der Lee, werd benoemd tot Officier in de Orde van Oranje Nassau. Hij overleed op 19 juni 1955 te Laren (N.H.)
Zowel Cornelis van der Lee als Matthijs van der Lee kregen de onderscheiding als Ridder in de Orde van Oranje Nassau. Cornelis van der Lee, overleed in Vreeland op 11 oktober 1955. Matthijs van der Lee overleed op 20 januari 1962 in Rotterdam.
Gijsbert van der Lee, Ridder in de Orde van Oranje Nassau, overleed in Oudewater op 10 september 1966 op 83 jarige leeftijd.
Recent, in 2000 ontving C.M.A. van der Lee uit Wassenaar een onderscheiding in de Orde van Oranje-Nassau.

.

ZES GENERATIES VAN DER LEE ALIAS "DE STOKER".

20/04/2003

.

In elk dorp zijn er wel families en/of personen met bijnamen te vinden. Men moest immers de mensen met dezelfde voor- en achternamen onderscheiden om verwarring te voorkomen. Ook bij speciale gebeurtenissen of gelaatskenmerken kreeg men een alias naam. Meestal zijn deze aliassen enkele generaties lang in bepaalde families, ze konden ze zowel van de vader of van de moeder erven.

De meest voorkomende bijnaam voor de familie "van der Lee" in de regio Vlijmen is de zeer bekende bijnaam "de Stoker". Er zijn verschillende herleidingen te vinden voor deze alias. De meest bekende is het overleveringsverhaal van de heksenverdrijving, hier over later meer.

Zo zou een lid der familie "van der Lee" het zogenaamde "negenderhande" hout gestookt hebben. Dit deden ze vroeger uit bijgeloof dat het heksen zou weghouden. Hier heeft de naam dus de betekenis als vuur stoken. Een ander beredenering is dat, als we het woord in een oudnederlands woordenboek opzoeken, het ook nog de volgende betekenis zou kunnen hebben. Likeur stoker en stokebrand = opruier.

Zo rond de eeuwwisseling kwam de bijnaam "de Stoker" in Nieuwkuijk, Vlijmen, en Elshout veelvuldig voor. Er leefde toen minstens 30 mannelijke "van der Lee's" die "de Stoker" werden genoemd. Deze personen stammen allemaal af van Adriaan Henrici van der Lee en Catharina Meesters, die rond 1785 in Vlijmen op de Wolput woonden. Het is niet ondenkbaar dat ook zijn vader Henricus of misschien zelfs zijn opa Adrianus ook dezelfde bijnaam droegen maar helaas valt dit niet meer te herleiden.

Deze tekst is geschreven door E. van der Lee en is eerder gepubliceerd in het blad "Met Ganse trou"


.

Franciscus van der Lee in de hoofdrol.

12/04/2003

.

Ter ere van het 700-jarig bestaan van Geffen speelde toneelvereniging Geffes Volk in 1998 een speciaal toneelstuk in de open lucht. Cis den Dove is gebaseerd op een waargebeurd verhaal over Franciscus van der Lee. Het stuk speelde zich af in de 19e eeuw. Het toneelstuk 'Cis den Dove' is geheel geschreven door onze toemalige regisseuse Beppie van Zutphen. De voorbereidingen hebben in totaal 15 maanden geduurd.

Cis den Dove is een jonge vrijgezel, een echte losbol. Hij luistert naar niemand en doet wat hij wil. Als iets hem niet bevalt hoort hij het niet. Hij zit vaak met zijn vrienden in het Café totdat hij een aanbod krijgt. Hij kan honderd gulden verdienen als remplaçant. Dat wil zeggen dat hij van iemand de dienstplicht moet overnemen. Als Cis zich moet melden komt hij erachter dat het leger toch anders is dan hij zich voorgesteld had, er heerst discipline en daar houdt hij niet zo van, dus besluit Cis te deserteren. Hij wordt al spoedig gezocht door de marechaussee. Nu moet hij wel onderduiken. Dan ontmoet hij Treeske Smits, een weesmeisje dat alleen in een hutje op de Osse hei woont. Ze gaan samenwonen en Treeske raakt in verwachting. Ten slotte wordt Cis opgepakt, maar hij mag nog trouwen. Als hij afscheid wil nemen van Treeske en de kleine Johannes wordt in zijn been geschoten en wordt hij naar het militair hospitaal gebracht. (In het echt is Cis den Dove doodgeschoten).

Het werkelijke verhaal van Franciscus van der Lee is ons helaas niet duidelijk. Kent u het verhaal wel, dan zouden wij dit graag, per email, van u ontvangen.

.

Van der Lee en Lodewijk Napoleon werken samen.

31/03/2003

.

De Nederlandse Hervormde kerk, gelegen aan de Grotestraat hoek Markt in Cuijk, is mede door de broer van Napoleon (Lodewijk Napoleon) en Van der Lee tot stand gekomen.

In verband met de watersnood bezocht koning Lodewijk Napoleon, die toen het land regeerde, het dorp. De toenmalige dominee Traus sprak hem op straat aan over de financiele moeilijkheden waarin zijn kerk verkeerde. Lodewijk Napoleon nam de kerkelijke problemen serieus en zegde uiteindelijk voor 28 protestante kerken in de regio subsidie toe. Voor Cuijk werd f. 6000,- beschikbaar gesteld. Dat bedrag is er nooit helemaal gekomen, maar samen met geleend geld en voorschotten van de diaconie, kwam er voldoende op tafel voor de bouw van een nieuwe kerk. De grond werd geschonken door de kerkvoogd Van der Lee. In 1810 is de kerk klaar en wordt op 3 juni door ds. Traus met woorden van psalm 122 ingewijd.

.

Schilderij gevonden met H.C. van der Lee.

19/03/2003

.

Het vinden van een schilderij is op zich niet zo heel bijzonder. Maar wanneer er een Van der Lee op staat, dan is dat andere koek. Eerder schreven we al over de arts Henricus Cornelis van der Lee. Henricus Cornelis van der Lee staat op dit schilderij. Hij is als vierde van links (zittend) duidelijk te herkennen aan zijn blonde 'kapsel' en baard. Zijn afbeelding is ook opgenomen in het momenteel ruim 30 tellende Foto archief.
Het schilderij werd gemaakt door Theo Molkenboer bij de gelegenheid van het 40 jarige jubileum van G.C. van Balen Blanken 1920.

.

De notaris in de krant.

09/03/2003

.

De notaris had al vroeg in de geschiedenis een belangrijke rol. Een rol die hij met tot vandaag de dag nog steeds vervult wanneer het er om gaat belangrijke zaken op papier te zetten. Vaak hadden de akten betrekking op een huwelijk, testament of een transactie van goederen. Een notaris was de schrijfkunst meester en behoorde tot de notablen van een stad of dorp.

Een (klein) deel van de nederlandse bevolking kwam bij zo ook bij notaris Van der Lee. De eerste notaris met de naam Van der Lee was zeer waarschijnlijk Nicolaus van der Lee die ruim 350 jaar geleden, 1649 om exact te zijn, zijn 'praktijk' had in Leeuwarden.

Door de jaren heen zijn er meer Van der Lee notarissen geweest. In het begin van 1880 vinden we in Aarlanderveen notaris Van der Lee. Onduidelijk is of er een familierelatie bestaat met Notaris J.A. van der Lee.

De meest recente notaris is notaris Van der Lee in Ter Aar / Aarlanderveen. Hij beschrijft o.a. de toestemming van een huwelijk tussen Jacobus Jonkman en Geertruida Spijkers (2 april 1964). In een krantenartikel lezen we het volgende: "Zij die te vorderen hebben van, of verschuldigd zijn aan de nalatenschap van Simon Vermeul, in leven klompenmaker te Alphen en aldaar onlangs overleden worden verzocht daarvan opgaaf of betaling te doen, voor 1 augustus 1966 ten kantore van de notaris J.A. van der Lee te Aarlanderveen. Brieven franco"

.

Het koffertje van Bernardus van der Lee.

28/02/2003

.

Bernardus van der Lee werd geboren op 15 mei 1901 in Hoorn. Op 5 mei 1932 trad hij toe tot de kapucijnen. Hij overleed op 87 jarige leeftijd (13 november 1988) in 's-Hertogenbosch. Uit verschillende bronnen weten we dat hij een volmaakte kapucijn was. Bij het toetreden legde hij alle wereldse geneugten af en nam ook afstand van zijn voornamen en familienaam. Hij kreeg van de overste (de gardiaan) de naam "Erhard" en het pseudoniem "van Hoorn". Vanaf die dag ging Bernard door het leven als Erhard van Hoorn.

Als jongeman (30 jaar) gaf hij zijn aanzienlijke bezittingen weg en trad binnen in het Nederlandse kapucijnenklooster. Al zijn schamele bezittingen zaten in een klein kartonnen koffertje. Hij leefde in volkomen armoede. Toen hij op de naakte grond gestorven was, kon de gardiaan alle bezittingen van Erhard in dat zelfde kartonnen koffertje opruimen.

Tijdens de uitvaart toonde de gardiaan dit kleine kartonnen koffertje van Erhard. Of dat koffertje vandaag de dag nog bestaat is onduidelijk.

.

Het slachtoffer van een bom en een kinderfiets.

23/02/2003

.

Cornelius van der Lee werd geboren op 27 oktober 1886 in Uden. Op 35 jarige leeftijd huwde hij met Poulina Hendrika Hoes. Zij was toen 25 jaar oud (geb 24 maart 1896 te Uden).

Op 5 september 1944 overleed Cornelius van der Lee aan de gevolgen van een bomexplosie. Het bericht van zijn overlijden kon moeilijk aan naaste familie worden doorgegeven. Het gebruik van de telefoon of auto was zo goed als onmogelijk. De fietsen die er nog waren konden niet gebruikt worden, omdat deze in beslag zouden worden genomen.

Het was de 15 jarige Martinus van der Lee, de jongste zoon van Cornelius, die met gevaar van eigen leven op een kinderfiets van Uden naar Haren fietsten (ca 20 km). Helaas werd hij een week later ernstig ziek en overleed hij op 17 september 1944.

Cornelius was een zoon van Martinus van der Lee (geb 14/02/1862 Uden) en Antonetta van Geffen (Geb 24-06-1864 Uden). Martinus en Antonetta huwde op 21-5-1886 te Uden.
Martinus van der Lee was een zoon van Cornelis van der Lee (geb 05-11-1833 Uden) en Anna Mara van de Ven (geb 31-03-1834 Uden). Cornelis en Anna Maria huwde op 01-02-1861 te Uden.
Cornelis van der Lee was een zoon van Martinus vander Lee (geb 16/06/1800 Uden) en Catharina de Groot (17-02-1802 Uden) Martinus en Catharina huwde op 22-07-1832 te Uden. Martinus' ouders waren Gerardus van der Lee en Antonia van der Beurcht.

.

Werken aan de Birmaspoorlijn anno 1940.

12/02/2003

.

Tussen juni 1942 en oktober 1943 werkten vele krijgsgevangenen aan de aanleg van de Birma-spoorweg. Een van hen was de 40-jarige reserve sergeant Teun van der Lee. Hij stierf eind april 1943 in Nam Tok aan dysenterie, na 3 jaar lang hard gewerkt te hebben aan de Brimaspoorlijn. Tegenwoordig ligt hij begraven op het grote ereveld Kanchanaburi in Thailand.

Ondanks de grote afstand bezochten reeds enkele familieleden het graf tijdens 'pelgrimstochten' die de Oorlogs-gravenstichting regelmatig naar de erevelden in de Oost organiseert. Ook een van de kleinzoons van sergeant Teun van der Lee, Walter van der Lee, bezocht het ereveld:

"Mijn vader praatte veel over mijn opa en had het graf al een paar keer bezocht. Ik heb mijn opa nooit gekend, maar ik voel toch een bepaalde band met hem. Daarom wilde ik het graf met eigen ogen zien.De indruk was zo overweldigend. Er spookte van alles door me heen: je staat voor het graf van je grootvader die je nooit hebt gezien, maar tòch ken je hem. Je kijkt over al die bronzen platen, je weet wat er is gebeurd, zonder het te kunnen beseffen."

Teun van der Lee was geboren op 27 juni 1902, waarschijnlijk in Arnhem. Hij was gehuwd met Hermina Gerritdina Lubberhuizen.

.

Helden in de tweede wereld oorlog.

10/02/2003

.

Nederland kent een groot aantal oorlogsmonumenten om de slachtoffers te herdenken. Een aantal monumenten eren de slachtoffers met naam en toenaam. Nederland kent twee oorlogsmonumenten ter ere van Van der Lee-helden.

In Vinkel aan de Lindelaan staat een herdenkingsmonument, gemaakt van natuursteen en met foto's van de slachtoffers. Het monument bevat de volgende tekst: "Hier rust Petrus Ger(ardus) van der Lee. Gestorven voor God, Koningin en vaderland in zijn strijd tegen de vijand. Geb. te Vinkel 15 Dec. 1915, Overl. te St Mich. Gestel, 8 sept 1944. Zijn mede strijders van de L.O. 9-9-1945."

Het tweede herdenkingsmonument (foto links) vinden we in Baambrugge. Het oorlogsmonument is een gemetselde gedenkmuur met twee natuurstenen zijvleugels. Het monument is 1 meter 70 hoog, 4 meter 45 breed en 1 meter 80 diep. De tekst op het monument luidt o.a.: "C.P. v.d. Lee 30-4-’45’." Het boek "Abcoude en Baambrugge 900 jaar" vermeldt het volgende over Cornelis Pieter van der Lee. Van der Lee was een verzetsstrijder uit Baambrugge, die in de nacht van 19 april 1945 na een sabotageactie bij de Vecht door de Duitsers werd gegrepen en op 30 april 1945 werd gefusilleerd. Hij werd op bevrijdingsdag begraven. Naast dit monument is er in Baambrugge een straat naar Cornelis Pieter vernoemd, de "C.P. van der Leestraat"

.

Zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

09/02/2003

.

Het was Jan van der Lee (1769-1850) die samen met zijn vrouw, Arendje van Loenen (1771-1847) vanuit Vlaardingen naar Maasland vertrok. Hier begon de Van der Lee geschiedenis in Maasland/Maasdijk/Maassluis.

Jan van der Lee woonde aan de Maasdijk nummer 1, wat volgens onderzoek het de woning met de naam “’t Hoeckertje” (zie foto) geweest moet zijn. Zijn kinderen en klein kinderen hebben in deze woning gewoond, tot deze werd afgebroken.

Willem van der Lee werd geboren (1903) in dit huisje met een stenen schuur aan de Maasdijk in de Noord Nieuwlandspolder. Later is hij aan de andere kan van de dijk aan de Weverskade in de Dijkpolder gaan boeren. Willem van der Lee woonde de laatste jaren van zijn leven waarschijnlijk op de Van der Helstplein in Maassluis.

.

Huisarts Henricus Cornelis van der Lee.

06/02/2003

.

6 september 1865, Alphen aan de Rijn (Aarlandersveen om exact te zijn). Op die dag werd Henricus Cornelis van der Lee geboren. Een bijzondere man begon toen aan zijn leven, een leven dat veel sporen nalaat in de geschiedenis van de stad Enkhuizen. Als man heeft hij ongetwijfeld bijzondere herinneringen achtergelaten bij zijn vrouw Eitje Berendina Mulder en zijn 3 dochters van Theodora, Marnix en Maria Cornelia. De steun van zijn gezin zal zeker hebben bijgedragen tot het succes van zijn carrière.

Van 1901 tot 1935 werkte Henricus in het Snouck Loosenziekenhuis te Enkhuizen als de eerste geneesheer / directeur. Hij stond daar bekent als een man van de oude stempel die radicale beslissingen durfde te nemen. Een illustratie vinden we in zijn prive leven. In 1903 liet hij een nieuwe woning bouwen aan de Breestraat 65. Zijn oudste dochter legt daar de eerste steen. Echter het huis van de buren vond hij een puinhoop en besloot dit pand te kopen om het vervolgens met de grond gelijk te maken.

Het jaar 1935 moet een bijzonder jaar zijn geweest. Op zeventigjarige leeftijd, 6 september 1935 verhuisde hij naar Heemstede. Eerder dat jaar had hij de praktijk (inclusief de woning) overgedragen aan huisarts Keijer. Van de gemeente Enkhuizen krijgt hij een onderscheiding, een medaile in goud. Kort na zijn vertrek werd er in 1936 een monument in het Julianaplatsoen in Enkhuizen voor hem gebouwd. Een oude ansichtkaart met een afbeelding van het monument laat wellicht zien hoe trots de gemeente (of haar inwoners) waren op deze eerbetuiging.

Tien jaar later, aan het eind van de tweede wereld oorlog woont Henricus in Zeist aan de Oranje Nassaulaan, maar de burgemeester van Enkhuizen is hem niet vergeten Op zijn 80ste verjaardag stuurt burgemeester Haspels een gelukstelegram.

.

Monumententocht, mede mogelijk gemaakt door architect A. van der Lee.

04/02/2003

.

Anton van der Lee, van beroep Architect, woonde en/of werkte aan de Hertog Govertkade in Delft. Deze informatie vonden we in het oude telefoonboek van 1915. Wat bleek Anthon ontwierp een aantal gebouwen die vandaag de dag op de rijksmonumentenlijst staan. Het monument staande aan de Oude Delft 100-102 in Delft is door hem ontworpen (foto linksboven). Maar hij heeft meer monumenten op zijn naam staan.
Het pand, staande op het Koningsplein 81A; 83 in Delft bijvoorbeeld. Dit voormalige weeshuis en later school van de Delftsche Schoolvereeniging is door architect A. van der Lee in 1909-1910 ontworpen. (foto linksonder)
Als we verder zoeken, dan vinden we in Delft op de Markt 1; 1A; 1D; 1F (op hoek Markt-Camaretten) een winkelwoonhuis. (1913).
Op de Rotterdamseweg 196 in Delft tekent hij in 1930 een onderdeel van het complex "De Porceleijne Fles" Dit is een kantoor- en fabrieksgebouw.

[09/02/2003] Anton van der Lee was op 4 juli 1900 te Hoogeveen gehuwd met Johanna Mina Rahder. Hij was toen 31 jaar oud. Zijn ouders waren Joannes Abrahams van der Lee en Theodora Zeeman.

.

www.vanderlee.net, een jaar later.

02/02/2003

.

Een jaar en een dag terug kon een ieder de nieuwe stijl van deze website bewonderen. En dat hebben we geweten ook. Het is een prachtig jaar geworden voor de "Van der Lee" website.
Waren er toen z'n 20 bezoekers in een week, nu zijn dat er ruim 150.
De site was moeilijk te vinden via Google of Altavista, nu staan we bovenaan de lijst als we op "Van der Lee" zoeken. Dit verklaart mede de stijging van het aantal bezoekers. Hadden we toen nog geen zoek mogelijkheid op de site, nu hebben we bijna 800 zoek opdrachten verwerkt en meer dan 7000 resultaten gevonden.
En of er plannen zijn voor de toekomst? "We zijn net begonnen met het beschikbaar maken van de DTB acten waar de naam Van der Lee in voorkomt. Andere acten zullen ook spoedig worden opgenomen" aldus Cron van der Lee. "Ook de nieuwe genealogie pagina met o.a. het fotoarchief en de familiewapens trekt veel bezoeker." We zijn sterk afhankelijk van de informatie die we van derde ontvangen, en dat gaat gelukkig zeer goed"

We horen en lezen graag van u wat u van de site denkt en wat we beter kunnen doen.

.

1915, het jaar van het telefoonboek.

02/02/2003

.

De telefoon was er nog niet zo lang, beetje bij beetje kregen meer huizen aansluiting op het telefoonnet. Telefoonnummers met nummer "1" waren nog heel gewoon. Na een slinger aan de telefoon vroeg de telefooniste welk nummer je wilde. Tja,... Van der Lee graag. Nee, nee zo ging dat niet. Hiermee kwam de noodzaak van het telefoonboek. Als we door "Naamlijst voor den Telefoondienst" (Uitgegeven door het Hoofdbestuur der Posterijen en Telegrafie) bladeren stuiten we ook op een aantal Van der Lee's. Niet alle telefoonnumers zijn het vermelden waard, maar een paar geven weer aanleiding om verder te speuren.

Eerder spraken we in de LeeKrant al over de touwfabriek in Oudewater. En ja, dezen hadden telefoon in 1915. We lezen:"1 Lee, C.G. v.d., Fabr. v. touwwerken." Op de pagina van Helder vinden we o.a."C.G. van der Lee, Arts, Zuidstraat 6 en 7" en "76 H. van der Lee, Polderweg 1, Nutsspaarbank." Een andere arts vinden we in Enkhuizen:"31 Dr. H.C. van der Lee, Arts" en tot slot, onder de Z van Zeist vinden we: "20 C. van der Lee, Stalhouder, Slotlaan."

.

Een 'Van der Lee' gevelsteen in gevaar.

25/01/2003

.

Het was 3 maart 1900 dat Jan van der Lee en Maartje Vogelaar de eerste steen legde voor hun huis in Maasdijk. Jan van der Lee, geboren op 18 maart 1838 in Maasland huwde met Maartje Vogelaar. Hij overleed een dag na zijn verjaardag, in 1915. Jan was een kind van Teunis van der Lee en Alida van Dijk.

Grietjes van der Lee liet ook een huis bouwen in Maasdijk, op 4 maart 1899 legde ze de eerste steen van haar prachtige huis.

"De eerste steen gelegd door Simon van der Lee. Oud 3 jaar. 24 Augustus 1903" Mogelijk was dit Simon van der Lee, geboren op 29 oktober 1901 in Maasland. Hij was een kind van Simon van der Lee en Elizabeth Quachk. Hij huwde met Neeltje Jacoba van der Lely en was van beroep graan(meel)handelaar, dekknecht, schipper en motordrijver.

Mogelijk blijft een deel van dit erfged niet langer bestaan en moet een van de dijkhuizen verdwijnen voor nieuwbouw. Al eerder was dit het geval toen een woning "het hoekertje" van Simon van der Lee en IJsabella van Geest ruimte moest maken voor nieuwbouw. De gevelsteen schijnt nog ergens te zijn, al weet niemand waar die dan ligt. Nu lijkt het er op dat de woning van Jan van der Lee en Maartje Vogelaar binnenkort ook gesloopt gaat worden.

Een totaal overzicht van de gevelstenen en andere monumenten is te vinden onder "Genealogie".

Kent u andere gevelstenen met de naam Van der Lee er op? Dan ontvangen we per email graag een foto evt met omschrijving.

.

40 Jaar inspecteur lager onderwijs in Nederlands Indië

24/01/2003

.

Willem van der Lee was in 1902 40 jaar inspecteur van het lager onderwijs in Nederlands Indie. Deze informatie vinden we op een penning die ter ere van jubileum werd gemaakt.

De voorzijde van de penning bevat een borstbeeld en de tekst "HET HEIL DER INDISCHE JEUGD WAS ZIJN WERK EN STREVEN", de achterzijde bevat het opschrift"AAN WILLEM VAN DER LEE, INSPECTEUR VAN HET EUR. LAGER ONDERWIJS IN NED. OOST-INDIE OFF. IN DE O.V.O.N. BIJ GELEGENHEID VAN ZIJN XL JARIG AMBTS-JUBILEUM". De penning is 60,5 mm groot en vervaardigd van brons en Zilver. Elke informatieve bijdrage over deze penning en/of Willem van der Lee stellen we zeer op prijs. Met dank aan Mevius voor de foto en informatie.

.

De III burgemeesters Van der Lee

13/01/2003

.

De eerste Van der Lee burgemeester was zonder twijfel Dirk Janszn van der Lee. Hij was in zijn leven burgemeester in de stad Delft. Dirk Janszn van der Lee, zoon van Jan Feanszn werd geboren rond 1600, hij huwde op 15 februari met Aldia van Wel(l), weduwe van Huybert van Sijlen. Uit dit huwelijk werden de volgende kinderen geboren:

Hubert van der Lee (geboren 18-10-1640, Delft)
Willemijna van der Lee (geboren 9-7-1642, Delft)
Johan van der Lee (geboren 7-11-1649, Delft)
Gijsbert van der Lee (geboren 19-2-1653, Delft)

Dirk Janszn van der Lee overleed op 19 maart 1676 in Delft en werd 1 april 1676 in de kerk te Delft begraven. Alida van Wel(l) wer op 1 mei 1690 begraven in het graf van haar man. Het graf is is vandaag de dag nog te bezoeken in Delft.

Jacob Jan van der Lee, geboren op 15 januari 1918 te Rotterdam was acht jaar (1966-1973) burgemeester in Dordrecht en zetten zijn ambt voort in Eindhoven. Bij zijn afscheid in 1973 werd hij ereburger van Dordrecht.

Arie P. van der Lee is momenteel burgemeester van Rijnsburg.

 Het archief van de 'Leekrant'