Oud-secretaris van het Nijmeegs Mannenkoor

Wie zich verdiept in de geschiedenis van het Nijmeegs Mannenkoor, zal de naam Has van der Lee regelmatig tegenkomen. Niet minder dan 32 jaar was hij secretaris, een unicum in de lange, lange koorhistorie. Het beheer over het secretariaat is een erg tijdrovende functie, vooral in een periode waarin nog geen gebruik werd gemaakt van computers. Elke vrije minuut stak Has van der Lee in het koor. Werd hem dit nooit eens te veel?

“Natuurlijk waren er wel eens momenten dat je er minder zin in had, maar dat zijn altijd uitzonderingen gebleven. Al die jaren heb ik enorm veel plezier beleefd aan het bestuurswerk. Dat dat dan veel tijd kost merk je eigenlijk niet. Ik heb het altijd als hobby gezien, niet als een taak. M’n hart ligt bij het koor… en bij jou natuurlijk, Jenny!” voegt Has er snel aan toe als zijn vrouw met de koffie binnenkomt. Jenny kan er om lachen. “Toen ik ging zingen had je twee mannenkoren in Nijmegen: de Vereenigde Zangers en de Koninklijke Zangvereeniging Nijmeegs Mannenkoor. In eerste instantie was ik lid van de Vereenigde Zangers. De relatie tussen beide koren was vrij koel. Ze zagen elkaar als concurrent. Burgemeester Hustinx wilde echter per se dat Nijmegen één groot representatief stedelijk mannenkoor zou kennen. Uiteindelijk kwam het dan toch tot een fusie. De Vereenigde Zangers was veruit het grootste koor en hun bestuur wilde daarom vrolijk onder de oude naam verdergaan. De bemiddeling van burgemeester Hustinx heeft dit weten te voorkomen.”

Has is bescheiden over zijn eigen rol in dit proces. In “De muze tot geleide”, waarin de geschiedenis van het Nijmeegs Mannenkoor gedurende de eerste 125 jaar is opgetekend, lezen we echter dat het eerste, voorlopige bestuur werd gekozen “ten huize van Vereenigde Zanger Van der Lee”…!!
“In die beginperiode werd de contributie nog wekelijks geïnd. Elke week werd er van iedereen een kwartje verlangd. Onze huidige penningmeester is een stuk inhaliger! Tegenwoordig wordt het automatisch van je rekening afgeschreven, dus van die wekelijkse betaling ben je af. Plezieriger kunnen we het niet maken, maar makkelijker wel, zeggen ze dan…” voegt Has er lachend aan toe. “Maar er zijn natuurlijk meer dingen veranderd. In al die jaren heb ik, onvoorstelbaar eigenlijk, onder slechts twee dirigenten gezongen: Jack van de Zand en Hennie Ramaekers. De werkwijze van deze twee ligt mijlenver uit elkaar. Jack studeerde bijna alles zonder instrumentele begeleiding in; het duurde dan ook lang voordat een stuk werd beheerst. De tekst zat er daardoor wel goed in. Het tempo van Hennie ligt een stuk hoger. Je merkt ook dat jongere leden sneller zijn met het instuderen van de muziek. Nieuwe leden werden vroeger ook gekeurd door een ballotagecommissie. Als je gezicht niet beviel, kwam je er niet in. Momenteel word je uitsluitend beoordeeld op je zangkwaliteiten”. Ironisch: “Dat lijkt me een verbetering.” Die allereerste jaren van Has in het Nijmeegs Mannenkoor hebben nog maar weinig koorleden meegemaakt. “Dat mis ik wel een beetje. Die oude herinneringen kun je met bijna niemand delen. Gelukkig zit Piet Fest nog in het koor: die is nóg langer lid! Met hem kan ik oude herinneringen ophalen. Het aller-, allermooiste dat ik heb meegemaakt zijn de twee concerten waarbij onze beschermvrouwe Prinses Juliana aanwezig was. De eerste keer was tijdens ons jubileumconcert toen we 125 jaar bestonden, nu dus 20 jaar geleden. Na afloop maakte ze met menig koorlid een heel ontspannen praatje. Ze had het zo mooi gevonden, dat ze er vijf jaar later weer was. Ik herinner me nog heel goed hoe opgewonden ik die twee concerten was en dat gold geloof ik voor het hele koor.”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *