Huisarts Henricus Cornelis van der Lee.

6 september 1865, Alphen aan de Rijn (Aarlandersveen om exact te zijn). Op die dag werd Henricus Cornelis van der Lee geboren. Een bijzondere man begon toen aan zijn leven, een leven dat veel sporen nalaat in de geschiedenis van de stad Enkhuizen. Als man heeft hij ongetwijfeld bijzondere herinneringen achtergelaten bij zijn vrouw Eitje Berendina Mulder en zijn 3 dochters van Theodora, Marnix en Maria Cornelia. De steun van zijn gezin zal zeker hebben bijgedragen tot het succes van zijn carrière.

Van 1901 tot 1935 werkte Henricus in het Snouck Loosenziekenhuis te Enkhuizen als de eerste geneesheer / directeur. Hij stond daar bekent als een man van de oude stempel die radicale beslissingen durfde te nemen. Een illustratie vinden we in zijn prive leven. In 1903 liet hij een nieuwe woning bouwen aan de Breestraat 65. Zijn oudste dochter legt daar de eerste steen. Echter het huis van de buren vond hij een puinhoop en besloot dit pand te kopen om het vervolgens met de grond gelijk te maken.

Het jaar 1935 moet een bijzonder jaar zijn geweest. Op zeventigjarige leeftijd, 6 september 1935 verhuisde hij naar Heemstede. Eerder dat jaar had hij de praktijk (inclusief de woning) overgedragen aan huisarts Keijer. Van de gemeente Enkhuizen krijgt hij een onderscheiding, een medaile in goud. Kort na zijn vertrek werd er in 1936 een monument in het Julianaplatsoen in Enkhuizen voor hem gebouwd. Een oude ansichtkaart met een afbeelding van het monument laat wellicht zien hoe trots de gemeente (of haar inwoners) waren op deze eerbetuiging.

Tien jaar later, aan het eind van de tweede wereld oorlog woont Henricus in Zeist aan de Oranje Nassaulaan, maar de burgemeester van Enkhuizen is hem niet vergeten Op zijn 80ste verjaardag stuurt burgemeester Haspels een gelukstelegram.

Van 1901 tot 1935 werkte Henricus in het Snouck Loosenziekenhuis te Enkhuizen als de eerste geneesheer / directeur. Hij stond daar bekent als een man van de oude stempel die radicale beslissingen durfde te nemen. Een illustratie vinden we in zijn prive leven. In 1903 liet hij een nieuwe woning bouwen aan de Breestraat 65. Zijn oudste dochter legt daar de eerste steen. Hij vond het huis van de buren een puinhoop en besloot dit pand te kopen. Kort na de koop heeft hij het met de grond gelijk gemaakt.

Het jaar 1935 moet een bijzonder jaar zijn geweest. Op zeventigjarige leeftijd (op 6 september 1935) verhuisde hij naar Heemstede. Eerder dat jaar had hij de praktijk (inclusief de woning) overgedragen aan huisarts Keijer. Van de gemeente Enkhuizen krijgt hij een onderscheiding, een medaile in goud.

Kort na zijn vertrek werd er in 1936 een monument in het Julianaplatsoen in Enkhuizen voor hem gebouwd. Een oude ansichtkaart met een afbeelding van het monument laat wellicht zien hoe trots de gemeente (of haar inwoners) waren op deze eerbetuiging. De plek werd al snel en hangplek voor oudere die graag in het park bivakkeren.

Tien jaar later, aan het eind van de tweede wereld oorlog woont Henricus in Zeist aan de Oranje Nassaulaan, maar de burgemeester van Enkhuizen is hem niet vergeten. Op zijn 80ste verjaardag stuurt burgemeester Haspels hem een gelukstelegram.